Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα CELEBRITIES. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα CELEBRITIES. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

12.10.07

Doris Lessing Nobel Λογοτεχνιας 2007


Μια καταπληκτικη γυναικα κερδισε φετος το Νομπελ Λογοτεχνιας η Doris Lessing Βρετανιδα συγγραφεας.
Στα 83 της σημερα αειθαλης εχει μεστο γραπτο λογο και οξυδερκες πνευμα για να αναλυει γεγονοτα, καταστασεις και ανθρωπινους χαρακτηρες.
Ο ιντερνετικος φιλος Vassadam εγραψε ενα πολυ ωραιο κομματι που το διαβαζετε εδω!
Εκτος ολων των αλλων, ειναι η δευτερη συγγραφεας επιστημονικης φαντασιας που κερδιζει το Νομπελ Λογοτεχνιας.











εχει γραψει τα πιο κατω βιβλια:

The Grass is Singing (1950)
This Was the Old Chief's Country (collection) (1951)
Five (short stories) (1953)
The Children of Violence Series (1952-1969):
Martha Quest (1952)
Five (short stories) (1953)
A Proper Marriage (1954)
A Ripple from the Storm (1958)
Landlocked (1965)
The Four-Gated City (1969)
Going Home (memoir) (1957)
The Habit of Loving (collection) (1957)
Wine (short story) (1957)
In Pursuit of the English (nonfiction) (1960)
The Golden Notebook (1962)
Play with a Tiger (play) (1962)
A Man and Two Women (collection) (1963)
African Stories (collection) (1964)

Cat Tales:
Particularly Cats (stories & nonfiction) (1967)
Particularly Cats and Rufus the Survivor (1993)
The Old Age of El Magnifico (stories & nonfiction) (2000)
Briefing for a Descent into Hell (1971)
The Temptation of Jack Orkney and other Stories (collection) (1972)
The Summer Before the Dark (1973)
A Small Personal Voice (Essays) (1974)
Memoirs of a Survivor (1974)
The Canopus in Argos: Archives Series (1979-1983):
Shikasta (1979)
The Marriages Between Zones Three, Four and Five (1980)
The Sirian Experiments (1980)
The Making of the Representative for Planet 8 (1982)
The Sentimental Agents in the Volyen Empire (1983)
Stories (collection) (1978)

με το ψευδονιμο Jane Somers:
The Diary of a Good Neighbour (1983)
If the Old Could... (1984)
The Good Terrorist (1985)
Prisons We Choose to Live Inside (essays, 1987)
The Wind Blows Away Our Words (1987)
The Fifth Child (1988)
African Laughter: Four Visits to Zimbabwe (memoir) (1992)
London Observed: Stories and Sketches (collection) (1993)
Conversations (interviews, edited by Earl G. Ingersoll) (1994)
Lessing's autobiography:
Under My Skin: Volume One of My Autobiography, to 1949 (1994)
Walking in the Shade: Volume Two of My Autobiography 1949 to 1962 (1997)
Spies I Have Known (collection) (1995)
Love, Again (1996)
The Pit (collection) (1996)
Mara and Dann (1999)
Ben, in the World (a sequel to The Fifth Child) ISBN 0-06-093465-4 (2000)
The Sweetest Dream ISBN 0-06-093755-6 (2001)
The Grandmothers : Four Short Novels ISBN 0-06-053010-3 (2003)
The Story of General Dann and Mara's Daughter, Griot and the Snow Dog (a sequel to Mara and Dann) (2005)
The Cleft (2007)





may the force be with you

buzz it!

2.10.07

η "μεγάλη ψυχή" γεννηθηκε σαν σημερα......


ενα "ανθρωπακι" με ρουχα ζητιανου, ταπεινωσε την τελευταια αυτοκρατορια του πλανητη.


ενα "ανθρωπακι" απο την τριτοκοσμικη ινδια, απελευθερωσε χωρις πολεμο το δευτερο σε πληθυσμο κρατος στον κοσμο.


αυτο το "ανθρωπακι" σταθηκε σθεναρα αντιθετο στο απαρχαϊντ.


αυτο το "ανθρωπακι" , ηταν το πρώτο με πραγματικα οικολογικη συνειδηση!


ο Μεγας Μικρος Μαχατμα Γκαντι, γεννηθηκε σαν σημερα πριν 138 χρονια....
πιο κατω πληρες βιογραφικο του ..




may the force be with you

buzz it!

Μαχάτμα Γκάντι






Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι

Ημερομηνία Γέννησης:
2 Οκτωβρίου, 1869
Τόπος Γέννησης:
Πορμπαντάρ, Ινδία
Ημερομηνία Θανάτου:
30 Ιανουαρίου, 1948
Τόπος Θανάτου:
Νέο Δελχί, Ινδία




Ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι (γκουτζαράτι:મોહનદાસ કરમચંદ ગાંધી, ντεβαναγκάρι: मोहनदास करमचन्‍द गान्‍धी) ήταν Ινδός πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης. Υπήρξε η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ινδική ανεξαρτησία και εμπνευστής της μεθόδου παθητικής αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας έναντι των καταπιεστών.
Η διδασκαλία του επηρέασε το διεθνές κίνημα για την ειρήνη και μαζί με τον ασκητικό βίο του συνέτειναν στο να καταστεί παγκόσμιο σύμβολο και ορόσημο της φιλοσοφικής και κοινωνικοπολιτικής διανόησης του 20ου αιώνα. Έγινε ευρύτερα γνωστός με την προσωνυμία Μαχάτμα, που φέρεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής και φιλόσοφος Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και στα σανσκριτικά σημαίνει Μεγάλη Ψυχή.

Τα πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1869, στο Πορμπαντάρ, μια μικρή πόλη στη δυτική ακτή της Ινδίας στην επαρχία Γκουτζάρατ. Η οικογένειά του ανήκε στην κάστα Βανισίγια, σύμφωνα με την ινδουιστική παράδοση του κοινωνικού διαχωρισμού σε κάστες. Ο παππούς του ήταν τοπικός κυβερνήτης του Πορμπαντάρ θέση στην οποία τον διαδέχτηκε ο γιος του και πατέρας του Μαχάτμα, Καραμτσάντ. Η μητέρα του, Πουτλιμπάι, που ήταν η τέταρτη σύζυγος του Καραμτσάντ (οι τρεις προηγούμενες είχαν πεθάνει κατά τη διάρκεια της γέννας) επηρέασε καταλυτικά το χαρακτήρα του με την αγιότητα του βίου της, την ευγένειά της και τη θρησκευτική της πίστη.
Μεγάλωσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο ασπαζόταν τις απόψεις του τοπικού θρησκευτικού κινήματος της Γκουτζαράτ, Τζαΐν, που πρέσβευε τις αρχές του μη-τραυματισμού οποιουδήποτε ζωντανού πλάσματος, τη χορτοφαγία, τη νηστεία ως μέθοδο αυτοκάθαρσης και την αμοιβαία ανοχή μεταξύ των μελών των διάφορων καστών και θρησκευτικών κινημάτων.
Το 1876 η οικογένειά του μετακόμισε στην πόλη Rajkot και ο Μαχάτμα εγγράφηκε στο σχολείο. Την ίδια χρονιά αρραβωνιάστηκε την συνομήλική του Καστουρμπάι, κόρη του εμπόρου Gokuldas Makanji. Το 1881 εισήλθε στο Γυμνάσιο Alfred High School και δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε την Καστουρμπάι. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά το Χαριλάλ (1888), το Μανιλάλ (1892), το Ραμντάς (1897) και τον Ντεμντάς (1900).




Η μετάβαση στο Λονδίνο
Στις 16 Νοεμβρίου 1885 πέθανε ο πατέρας του σε ηλικία 63 ετών. Το 1887 επέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις και εισήλθε στο Κολλέγιο Samaldas, αλλά οι σπουδές εκεί του φάνηκαν δύσκολες και η ατμόσφαιρα δυσάρεστη οπότε παρακολούθησε μόνο ένα ακαδημαϊκό έτος. Μετά από αυτό ένας οικογενειακός φίλος πρότεινε πως εάν ο Μαχάτμα επιθυμούσε να αναλάβει τη θέση του πατέρα του θα ήταν καλό να σπουδάσει νομικά, σπουδές που θα διαρκούσαν τρία χρόνια στο Λονδίνο. Έτσι ο νεαρός Γκάντι εκμεταλλευόμενος αυτή την πρόταση μετέβη στην πρωτεύουσα της τότε Βρετανικής Αυτοκρατορίας στις 4 Σεπτεμβρίου 1888 και εγγράφηκε στο University College London. Ο Γκάντι φανταζόταν την Αγγλία σαν το κέντρο του πολιτισμού, χώρα φιλοσόφων και ποιητών. Η φανταστική του εικόνα, όμως, υπεχώρησε όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με το χλευασμό των συμφοιτητών του για τις ιδιαίτερες πολιτισμικές του συνήθειες ενώ συνάμα δυσκολευόταν να προσαρμοστεί προς το δυτικό τρόπο ένδυσης και συμπεριφοράς.

Η παραμονή του στο Λονδίνο επηρεάστηκε από την υπόσχεση, που είχε δώσει στη μητέρα του, ενώπιον του μοναχού Becharji της ομάδας Τζαΐν, να απέχει από την κρεοφαγία, την οινοπνευματοποσία και την ερωτική ελευθεριότητα. Αν και πειραματίστηκε στην υιοθέτηση ορισμένων αγγλικών συνηθειών, εντούτοις, παρέμεινε χορτοφάγος συμμετέχοντας στην Ένωση Χορτοφάγων του Λονδίνου, όπου ανήκε και ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, εκλεγόμενος μάλιστα και μέλος της εκτελεστικής της επιτροπής.
Ορισμένα από τα μέλη της Ένωσης ήταν επίσης μέλη της Θεοσοφικής Εταιρείας, η οποία είχε ιδρυθεί το 1875 με σκοπό την προώθηση της παγκόσμιας συναδέλφωσης και επικέντρωνε στη μελέτη της βουδιστικής και ινδικής βραχμανικής λογοτεχνίας. Αυτοί παρότρυναν τον Γκάντι να διαβάσει τη Bhagavad-Gita. Το ίδιο διάστημα ένας Χριστιανός φίλος του του πρότεινε να διαβάσει τη Βίβλο. Αν και βρήκε δύσκολη και ανιαρή την ανάγνωση της Παλαιάς Διαθήκης ενθουσιάστηκε με την Καινή Διαθήκη και ιδιαίτερα με την "Επί του Όρους ομιλία". Μη έχοντας επιδείξει προηγουμένως ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη θρησκεία μελέτησε θρησκευτικά έργα και πραγματείες γεγονός που του ενεφύσησε την αρχή για το σεβασμό κάθε θρησκείας και την υπεράσπιση της θρησκευτικής ιδιαιτερότητας.

Επιστροφή στην Ινδία
Αφού πέρασε με επιτυχία τις εξετάσεις του τελευταίου έτους και έλαβε το πτυχίο του απέπλευσε για την Ινδία στις 10 Ιουνίου του 1891. Φθάνοντας στη Βομβάη πληροφορήθηκε ότι η μητέρα του είχε πεθάνει. Οι συγγενείς του σκόπιμα του είχαν κρύψει την είδηση προκειμένου να αποφύγει το συναισθηματικό κλονισμό, όντας τόσο μακριά από την πατρίδα. Αρχικά έμεινε για λίγο στο Rajkot αναλαμβάνοντας την εκπαίδευση του μικρού γιου του και των παιδιών του αδελφού του ενώ λίγο αργότερα αποφάσισε να ανοίξει δικηγορικό γραφείο στη Βομβάη. Εκεί παρέμεινε μερικούς μήνες αναλαμβάνοντας μόνο μια μικρή υπόθεση. Όταν, όμως, προσήλθε στο δικαστήριο για να αγορεύσει έχασε το θάρρος του και δεν κατάφερε να αρθρώσει ούτε μία λέξη.
Η αποτυχία του στη Βομβάη τον έφερε πίσω στο Rajkot όπου προσπάθησε να σταδιοδρομήσει επαγγελματικά. Και εκεί όμως δεν κατάφερε να προοδεύσει και επιπλέον ένιωθε άβολα μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο ασήμαντες δολοπλοκίες και μικροπρέπειες. Τότε του έγινε πρόταση από την εταιρεία Dada Abdulla & Co. να την αντιπροσωπεύσει σε μία δικαστική υπόθεση στη Νότια Αφρική. Ο Γκάντι ενθουσιάστηκε από την προσφορά και ξεκίνησε για την Αφρική τον Απρίλιο του 1893.



Ενάντια στο απαρτχάιντ
Φτάνοντας στη Νότια Αφρική βρέθηκε αντιμέτωπος με το φυλετικό διαχωρισμό του απαρτχάιντ, ο οποίος εκδηλωνόταν από τους λευκούς εποίκους σε βάρος των ντόπιων έγχρωμων και των Ινδών μεταναστών. Ο ίδιος ο Γκάντι εκδιώχθηκε από την αίθουσα του δικαστηρίου επειδή αρνούνταν να βγάλει το παραδοσιακό ινδικό τουρμπάνι του ενώ ακόμη μία φορά δέχθηκε βία από τον οδηγό ταχυδρομικής άμαξας λόγω του ότι αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση του σε κάποιον ευρωπαίο επιβάτη. Αυτή η κατάσταση τον οδήγησε να δραστηριοποιηθεί πολιτικά, υπερασπιζόμενος τα ανθρώπινα δικαιώματα των συμπατριωτών του.

Κατά την εικοσάχρονη παραμονή του στη Ν. Αφρική φυλακίστηκε πολλές φορές για τους αγώνες του. Εκεί για πρώτη φορά ξεκίνησε να διδάσκει την τακτική της παθητικής αντίστασης, μίας μεθόδου με σαφείς αναφορές στη σκέψη του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα Λέοντα Τολστόι. Στην άρνησή του για τη χρήση βίας έναντι των καταπιεστών επηρεάστηκε, όπως ο ίδιος έλεγε, από τη διδασκαλία του Ιησού και τον Αμερικανό συγγραφέα Χένρι Θορό, ο οποίος είχε γράψει ένα δοκίμιο για την αστική ανυπακοή.


Όταν ξέσπασε ο πόλεμος των Μπόερς ο Γκάντι οργάνωσε σώμα τραυματιοφορέων για το βρετανικό στρατό και διηύθυνε μία μονάδα του Ερυθρού Σταυρού. Μετά τη λήξη του πολέμου επέστρεψε στον αγώνα του για τα δικαιώματα των Ινδών μεταναστών και στα 1910 ίδρυσε το αγρόκτημα Τολστόι, κοντά στο Ντάρμπαν, μια συνεταιριστική παροικία για Ινδούς.
Το 1914 η κυβέρνηση της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης έκανε σημαντικές παραχωρήσεις στις απαιτήσεις του Γκάντι, συμπεριλαμβανομένης της αναγνώρισης των ινδικών γάμων και της κατάργησης του κεφαλικού φόρου. Έτσι αφού κατάφερε την απόδοση ουσιωδών δικαιωμάτων στους συμπατριώτες του αποφάσισε να επιστρέψει τον ίδιο χρόνο στην Ινδία.

Πορεία προς την ινδική ανεξαρτησία
Για δύο περίπου χρόνια ταξίδεψε σε πολλές περιοχές της Ινδίας προκειμένου να έρθει σε επαφή με τις απόψεις της σύγχρονης ινδικής κοινωνίας. Το ενδιαφέρον του επικεντρώθηκε στο πρόβλημα της επαγγελματικής μαθητείας, σύστημα στα πλαίσια του οποίου φτωχοί και αγράμματοι εργάτες δελεάζονταν ώστε να εγκαταλείψουν την Ινδία εργαζόμενοι σε άλλες βρετανικές αποικίες.

Ο Γκάντι και η Καστουρμπάι μετά την επιστροφή τους στην Ινδία το 1915.
Ο Γκάντι χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της παθητικής αντίστασης κατάφερε να προκαλέσει μεγάλη κινητοποίηση για αυτό το θέμα. Στη Βομβάη πραγματοποιήθηκε συνέλευση όλων των Ινδών ηγετών και καθορίστηκε η 31η Μαΐου 1917 ως η τελευταία ημερομηνία για την κατάργηση της επαγγελματικής μαθητείας. Στη συνέχεια ταξίδεψε σε όλη τη χώρα με στόχο να λάβει υποστήριξη στον αγώνα του. Οι συγκεντρώσεις σε κάθε σταθμό της περιοδείας του ήταν τέτοιες, που ανάγκασαν την κυβέρνηση να αναγγείλει ότι το συγκεκριμένο σύστημα εργασίας θα έπαυε πριν την 31η Μαΐου.
Την περίοδο του μεσοπολέμου αναδείχθηκε σε κεντρική μορφή του εθνικού αγώνα των Ινδών για ανεξαρτησία. Το κίνημα της ανεξαρτησίας άρχισε σύντομα να εξαπλώνεται και όταν στα 1919 το Βρετανικό Κοινοβούλιο, μέσω της πράξης του Rowlatt, παρεχώρησε στις αποικιακές δυνάμεις έκτακτες εξουσίες για την αντιμετώπισή του, η τακτική της παθητικής αντίστασης απέκτησε εκατομμύρια θιασώτες σε όλη τη χώρα. Μία διαδήλωση εναντίον της πράξης του Rowlatt στην πόλη Αμριτσάρ κατέληξε σε λουτρό αίματος από τις βρετανικές δυνάμεις (Σφαγή του Αμριτσάρ). Ως αντίδραση στην απάνθρωπη αποικιοκρατική αυτή πράξη ο Μαχάτμα όρισε την 16η Απριλίου ημέρα νηστείας και προσευχής για τα θύματα της σφαγής. Το 1920 μετά την αποτυχία των Βρετανών να επανορθώσουν ο Γκάντι προώθησε μία οργανωμένη εκστρατεία μη συνεργασίας. Παραιτήθηκαν οι Ινδοί κρατικοί αξιωματούχοι, οι πολίτες αρνούνταν τη συμμετοχή σε κρατικούς οργανισμούς και τα παιδιά αποχώρησαν από τα κρατικά σχολεία.

Το τέλος
Ο Μαχάτμα Γκάντι δολοφονήθηκε στο Νέο Δελχί στις 30 Ιανουαρίου 1948 από έναν εθνικιστή Ινδό ονόματι Γκόντσε.



may the force be with you

buzz it!

27.9.07

52 τροποι για εναν κοσμο καλυτερο!

μια προταση απο τι ιδρυμα του τεως Προεδρου των ΗΠΑ Bill Clinton



Education


Sponsor a child with a scholarship to attend school.

Teach a lesson to others in your school or community about education in developing countries.

Donate funds to buy a school uniform or supplies for a child.

Volunteer to help build a school abroad.

Contact your legislative officials to advocate for funding for universal education.

Host a fundraiser to support an NGO helping children go to school in a developing country.

Develop a "sister school" relationship to support another school in a developing country.

Donate to a school lunch or feeding program to create incentives for parents to send their children to school.

Donate to UNHCR or other organizations working to provide education for children in conflict areas .

Have your workplace sponsor a school.

Join the Global Campaign for Education.

Start a club at your school or in your community to support education for children.

Sponsor teachers to attend professional development programs to improve the quality of education for children.



Energy and Climate Change


Conduct an energy audit of your home or business.

Replace your light bulbs with compact fluorescent bulbs.

Buy or rent a hybrid car.

Install solar water heaters or solar electric panels at your home or office.

Buy a flex-fuel car and fill your tank with ethanol.

Buy energy-efficient appliances.

Update your company’s energy management system with smart metering.

Ask your utility how to buy clean, renewable power.

Walk, bike or carpool to work.

Donate to organizations that install renewable energy systems in developing countries.

Invest in a clean energy fund.

Calculate your carbon footprint, reduce your energy use and then offset the rest with investments in clean energy.

Demand action from your elected officials on climate change.



Global Health


Implement a model workplace health and wellness program to generate awareness among your neighbors.

Stop smoking.

Teach children about diet and exercise to prevent chronic disease.

Get an annual physical.

Train community personnel to perform first-level health services.

Deploy MBAs in developing countries to build local health management.

Provide employee vaccinations (i.e. flu shots) and increase employee health benefits.

Donate to organizations that offer free immunizations for children in high risk areas.

Donate water sanitation equipment to organizations dedicated to clean water initiatives in developing areas.

Donate WHO/UNICEF oral re-hydration solution packets, at 6 cents each, to alleviate diarrhea-induced death among children.

Walk or ride a bicycle to work to keep fit. Encourage your friends and neighbors to do the same.

Provide transport and logistical services to improve healthcare delivery.

Contribute medical equipment to developing world clinics.



Poverty Alleviation


Donate leftover bulk food to a local shelter.

Brew Fair Trade coffee in the work place and buy Fair Trade products.

Start a program in your workplace to provide pro-bono or volunteer services.

Donate used computers to schools/start-up companies in need, locally or internationally.

Offer your technical expertise to agencies mounting emergency aid programs.

Donate to microfinance programs with entrepreneurial training for women in rural areas.

Invest in income-generating agriculture projects in developing areas.

Support efforts to bring internet and computers to rural areas.

Create niche markets for products produced by your company.

Start an exchange program designed to provide expertise and skills training.

Advise developing countries on diversifying and strengthening investments.

Create new financial instruments for small businesses to access capital.

Launch a workplace program to raise funds for an effective NGO.




may the force be with you

buzz it!

17.9.07

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ


Η Μαρία Κάλλας γεννήθηκε ως Άννα Μαρία Καικιλία Σοφία Καλογεροπούλου στις 2 Δεκεμβρίου του 1923 στη Νέα Υόρκη. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς οι γονείς της, Ευαγγελία Δημητριάδη (από Κωνσταντινούπολη) και Γιώργος Καλογερόπουλος (από Μεσσηνία), είχαν μεταναστεύσει στις Η.Π.Α. από την Αθήνα. Εκεί ο πατέρας της ανοίγει φαρμακείο και το 1929 αλλάζει το οικογενειακό επώνυμο από Καλογερόπουλος σε Callas.

Τρία χρόνια αργότερα η Μαρία ξεκινά τα πρώτα μαθήματα πιάνου μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της Υακίνθη. Σε ηλικία 11 ετών έλαβε το πρώτο βραβείο ως "σολίστ" σε διαγωνισμό παιδικών φωνών που είχε διοργανώσει ο ραδιοφωνικός σταθμός της Νέας Υόρκης W.O.R.Στα 1937 έρχεται το διαζύγιο των γονιών της και η Μαρία ακολουθεί τη μητέρα της στην Αθήνα, όπου ήδη βρισκόταν η αδελφή της. Αρχικά, αν και μικρότερη από το ηλικιακό όριο εισαγωγής, εγγράφηκε στο Εθνικό Ωδείο του Καλομοίρη με καθηγήτρια τη Μαρία Τριβέλλα ενώ ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών όπου δίδασκε η Ελβίρα ντε Ιντάλγκο (Elvira de Hidalgo) και η οποία θεωρείται ως η κατ’ εξοχήν δασκάλα της Κάλλας.

Στις 2 Απριλίου 1939 κάνει το σκηνικό της ντεμπούτο ως Σαντούζα σε μία μαθητική παράσταση της "Αγροτικής Ιπποσύνης" (Cavalleria Rusticana) του Πιέτρο Μασκάνι από το Ωδείο Αθηνών. Λίγο πριν το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου έρχεται η πρώτη συνεργασία της με την εταιρεία της Λυρικής Σκηνής Αθηνών και στις 21 Οκτωβρίου του 1940, ερμηνεύει τραγούδια από τον Έμπορο της Βενετίας του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο Βασιλικό Θέατρο. Η συνεργασία της με τη Λυρική Σκηνή θα συνεχιστεί και στις 21 Ιανουαρίου 1941 στην πρώτη της μελοδραματική εμφάνιση θα υποδυθεί τη Βεατρίκη στο έργο "Βοκκάκιος" του Φραντς φον Σουπέ στο κινηματοθέατρο Παλλάς.Στις 27 Αυγούστου του 1942 στο θερινό θέατρο Παρκ στην Πλατεία Κλαυθμώνος, στην πρώτη της επαγγελματική εμφάνιση σε όπερα, ερμηνεύει "Τόσκα" του Τζιάκομο Πουτσίνι.

Την ίδια χρονιά συμμετείχε σε συναυλία της Λυρικής στη Θεσσαλονίκη. Στις 19 Φεβρουαρίου ερμηνεύει τη Σμαράγδα στον "Πρωτομάστορα" του Μανώλη Καλομοίρη, και εννέα μέρες αργότερα συμμετέχει σε μεγάλη συναυλία για τα συσσίτια της Νέας Σμύρνης στον κινηματογράφο Σπόρτινγκ. Στις 12 Δεκεμβρίου ερμηνεύει άριες του Μπετόβεν και του Ροσίνι σε συναυλία υπέρ των φυματικών.




Η αρχή της μεγάλης πορείαςΛίγο μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα η Κάλλας, εξ αιτίας της υποβάθμισής της στη Λυρική Σκηνή και εν μέσω της πολεμικής των συναδέλφων της που την κατηγορούσαν για συνεργασία με τους κατακτητές, αποφασίζει να επιστρέψει στις Η.Π.Α. Προκειμένου να εξασφαλίσει τα εισιτήριά της δίνει μια αποχαιρετιστήρια παράσταση στην Αθήνα. Το Σεπτέμβριο του 1945 βρίσκεται στη Νέα Υόρκη και ξεκινά την προσπάθεια για ανεύρεση εργασίας αρχικά στη Μητροπολιτική Όπερα, δεν καταφέρνει όμως να υπογράψει συμβόλαιο.Εντούτοις η ακρόασή της από τον Έντουαρντ Τζόνσον, διευθυντή της Όπερας, φέρνει την προσφορά δύο ρόλων στα έργα "Φιντέλιο" του Μπετόβεν και "Μανταμ Μπατερφλάι" του Πουτσίνι. Η Κάλλας απορρίπτει τους ρόλους. Δε θέλει να τραγουδήσει το "Φιντέλιο" στα αγγλικά, ενώ αισθάνεται πολύ εύσωμη ώστε να ερμηνεύσει την αιθέρια "Μπάτερφλάι".

Η γνωριμία της με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Αρένας της Βερόνα, Τζοβάννι Τζενατέλλο την οδηγεί στην Ιταλία. Εκεί στις 3 Αυγούστου 1947 κάνει την πρώτη της εμφάνιση στην Αρένα της Βερόνα με τη "Τζοκόντα" του Αμιλκάρε Πονκιέλι. Τον ίδιο χρόνο ερμηνεύει την Ιζόλδη από το "Τριστάνος και Ιζόλδη" στη Βενετία υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Τούλιο Σεραφίν. Συνάμα έρχεται και η γνωριμία της με τον μουσόφιλο Ιταλό βιομήχανο Τζοβάννι Μπατίστα Μενεγκίνι, με τον οποίο παντρεύονται στις 21 Απριλίου 1949.

Ο Μενεγκίνι έχοντας και ρόλο μάνατζερ άσκησε καταλυτική επιρροή στην καριέρα της Κάλλας, υποβάλλοντάς την σε δίαιτα με σκοπό να αποκτήσει καλύτερη εμφάνιση και αποτρέποντάς την από κάθε βιοτική ενασχόληση με την οικονομική κάλυψη, που της παρείχε. Έτσι τον ίδιο χρόνο η Κάλλας κάνει καλλιτεχνικές εμφανίσεις στο Μπουένος Άιρες και το 1950 στο Μεξικό.Τα στάδια της αποθέωσηςΣτις 7 Δεκεμβρίου 1951 η Κάλλας ανοίγει τη σαιζόν στη Σκάλα του Μιλάνου με το "Σικελικό Εσπερινό", εμφάνιση που της προσφέρει μεγάλη αναγνώριση. Κατά τη διάρκεια των επόμενων επτά ετών η Σκάλα θα είναι η σκηνή των μέγιστων θριάμβων της σε ένα ευρύ φάσμα ρόλων.

Το 1955 ανεβάζει την ιστορική παράσταση της "Τραβιάτας" του Βέρντι σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι.Στις 27 Οκτωβρίου 1956 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης ως "Νόρμα" στο ομώνυμο έργο του Μπελλίνι. Στις 5 Αυγούστου 1957 επιστρέφει στην Αθήνα και εμφανίζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Δύο μήνες πριν είχε γνωρίσει τον εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση σε δεξίωση της κοσμικογράφου Έλσα Μαξγουελ. Η γνωριμία τους θα εξελιχθεί σε μία από τις πλέον συζητημένες σχέσεις στην ιστορία.Το 1960 τραγουδά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου "Νόρμα" και το επόμενο έτος "Μήδεια" σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Το 1962 επανέρχεται στη Σκάλα του Μιλάνου και αποθεώνεται σαν Μήδεια σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη.

Τον Ιανουάριο του 1964 πείθεται από το Φράνκο Τζεφιρέλι να συμμετάσχει σε μία νέα παραγωγή της "Τόσκα" στη σκηνή του Covent Garden. Η παράσταση εκθειάζεται από τους κριτικούς ενώ ακολουθεί την ίδια χρονιά νέος καλλιτεχνικός θρίαμβος στην Όπερα των Παρισίων με τη "Νόρμα". Παρά τα φωνητικά προβλήματα που έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει το παρισινό κοινό την αποδέχεται θερμά.Στις 5 Ιουλίου 1965 εμφανίζεται για τελευταία φορά σε παράσταση όπερας στο Covent Garden με την "Τόσκα" σε σκηνοθεσία Φράνκο Τζεφιρέλι. Στα 1966 απεκδύεται την αμερικανική υπηκοότητα και λαμβάνει την ελληνική. Με αυτή της την ενέργεια λύεται και τυπικά ο γάμος της με το Μενεγκίνι.

Πλέον ελπίζει ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης θα της ζητήσει να παντρευτούν κάτι που τελικά δε γίνεται μια και στις 8 Ιουλίου 1968 ο Έλληνας μεγιστάνας παντρεύεται τη χήρα του Αμερικανού Προέδρου Κέννεντυ, Τζάκυ. Αυτή του η πράξη βυθίζει σε κατάθλιψη την κορυφαία υψίφωνο.

Τελευταίες σκηνές πριν το τέλος

Το 1970 γυρίζει σε ταινία τη "Μήδεια" του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Πιερ Πάολο Παζολίνι. Η ταινία δεν έχει τύχη στις κινηματογραφικές αίθουσες. Στις 25 Μαΐου μεταφέρεται στο νοσοκομείο και γίνεται γνωστό ότι επεχείρησε να αυτοκτονήσει λαμβάνοντας μεγάλη δόση βαρβιτουρικών.Το 1973 ξεκινά την τελευταία της περιοδεία με το "Σικελικό Εσπερινό" και σκηνοθέτη το Τζουζέπε ντι Στέφανο. Στις 8 Δεκεμβρίου η Κάλλας τραγούδησε στην Όπερα των Παρισίων, όπου το κοινό την κάλεσε στη σκηνή 10 φορές καταχειροκροτώντας την. Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην πόλη Σάπορο της Ιαπωνίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974.Η Μαρία Κάλλας πέρασε στην αιωνιότητα στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 στο Παρίσι. Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου και, αφού το σώμα της αποτεφρώθηκε όπως επιθυμούσε, την άνοιξη του 1979 η τέφρα της σκορπίστηκε στο Αιγαίο.


may the force be with you

buzz it!

6.9.07

PAVAROTTI GRANADA ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!!!

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1999 ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 11 Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΟΛΙΚΗΣ ΕΚΛΕΙΨΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Είχα αγοράσει το πανάκριβο εισιτήριο, από τους πρώτους, θα ήταν νωρίς τον Γενάρη.
Για μας που εργαζόμασταν στο Βουκουρέστι, ήταν ένα πρέπει, να βρεθούμε στην συναυλία του Παβαρότι την μέρα της έκλειψης.
Η τύχη τα θέλει πάντα διαφορετικά και στις 15 Ιουλίου τερμάτισα την συνεργασία με την εταιρεία που συνεργαζόμουν, τα τελευταία 5 χρόνια.
Γύρισα στην Ελλάδα άλλα το εισιτήριο και η συναυλία με έτρωγε.
Και ο από μηχανής θεός έδωσε την λύση.
Στις 10 Αύγουστου, με καλούσαν για συνέντευξη στο Βουκουρέστι.
Πετούσα, έφτασα στο Βουκουρέστι πήρα την δουλεία και αργά απόγευμα βρέθηκα στο πρόχειρα χτισμένο αμφιθέατρο, μπροστά στο σπίτι του λαού..
Όταν ανέβηκε στην σκηνή, έγινε χαμός και μέσα σε όλα τα άλλα τραγούδησε και το Γρενάδα που είναι το αγαπημένο μου……





may the force be with you

buzz it!

PAVAROTTI BARRY WHITE



may the force be with you

buzz it!

PAVAROTTI & JAMES BROWN



may the force be with you

buzz it!

ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΕΠΑΣΕΙ






From Wikipedia, the free encyclopedia


Luciano Pavarotti


Background information

Luciano Pavarotti (October 12, 1935September 6, 2007) was an Italian tenor and one of the most popular contemporary vocal performers in the world of opera and across multiple musical genres. Known for his televised concerts, and as one of the Three Tenors, Pavarotti was also noted for his award-winning charity work for raising money on behalf of refugees and the Red Cross.

Early life
Luciano Pavarotti was born on the outskirts of Modena in north-central Italy, the son of Fernando Pavarotti, a baker and singer, and Adele Venturi, a cigar factory worker. Although he spoke fondly of his childhood, the family had little money; its four members were crowded into a two-room apartment. According to Pavarotti, his father had a fine tenor voice but rejected the possibility of a singing career because of nervousness. World War II forced the family out of the city in 1943. For the following year they rented a single room from a farmer in the neighboring countryside, where young Pavarotti developed an interest in farming.
Pavarotti's earliest musical influences were his father's recordings, most of them featuring the popular tenors of the day — Beniamino Gigli, Giovanni Martinelli, Tito Schipa and Enrico Caruso. At around the age of nine he began singing with his father in a small local church choir. Also in his youth he had a few voice lessons with a Professor Dondi and his wife, but he ascribed little significance to them.
After what appears to have been a normal childhood with a typical interest in sports — in Pavarotti's case football (soccer) above all — he graduated from the Schola Magistrale and faced the dilemma of a career choice. He was interested in pursuing a career as a professional soccer player, but his mother convinced him to train as a teacher. He subsequently taught in an elementary school for two years but finally allowed his interest in music to win out. Recognizing the risk involved, his father gave his consent only reluctantly, the agreement being that Pavarotti would be given free room and board until age 30, after which time, if he had not succeeded, he would earn a living by any means that he could.
Pavarotti began serious study in 1954 at the age of 19 with Arrigo Pola, a respected teacher and professional tenor in Modena who, aware of the family's indigence, offered to teach without remuneration. Not until commencing study with Pola was Pavarotti aware that he had perfect pitch. At about this time Pavarotti met Adua Veroni, who also was an opera singer; the couple married in 1961. When Pola moved to Japan 2½ years later, Pavarotti became a student of Ettore Campogalliani, who was also teaching Pavarotti's childhood friend, the now well-known soprano Mirella Freni. During his years of study Pavarotti held part-time jobs in order to help sustain himself — first as an elementary school teacher and then, when he failed at that, as an insurance salesman.
The first six years of study resulted in nothing more tangible than a few recitals, all in small towns and all without pay. When a nodule developed on his vocal chords causing a "disastrous" concert in Ferrara, he decided to give up singing. Pavarotti attributed his immediate improvement to the psychological release connected with this decision. Whatever the reason, the nodule not only disappeared but, as he related in his autobiography, "Everything I had learned came together with my natural voice to make the sound I had been struggling so hard to achieve."

Career

1960s–1970s
Pavarotti made his opera début in the role of Rodolfo in La bohème on April 29, 1961 in the town of Reggio Emilia. 1963 saw the debut of the famous Franco Zeffirelli production, conducted by Herbert Von Karajan with Mirella Freni singing Mimi and Pavarotti in the role of Rodolfo. This production played in Milan, Vienna, Salzburg and Moscow and dominated the repertoire for decades. He made his American début with the Greater Miami Opera in February, 1965 singing in Donizetti's Lucia di Lammermoor opposite Joan Sutherland on the stage of the Miami-Dade County Auditorium in Miami. The tenor scheduled to perform that night was ill and had no understudy. As Sutherland was traveling with him on tour, she recommended the young Pavarotti as he was well acquainted with the role.
Shortly after, on April 28, Pavarotti made his La Scala debut in La bohème. After an extended Australian tour he returned to La Scala where he added Tebaldo from I Capuleti e i Montecchi to his repertoire on March 26, 1966, with Giacomo Aragall as Romeo. His first appearance as Tonio in Pagliacci took place at Covent Garden on June 2 of that year.
He scored another major triumph in Rome on November 20, 1969 when he sang I Lombardi opposite Renata Scotto. This was recorded on a private label and widely distributed, as were various takes of his I Capuleti e i Montecchi, usually with Aragall. Early commercial recordings included a recital of Donizetti and Verdi arias (the aria from Don Sebastiano was particularly highly regarded), as well as a complete L'elisir d'amore with Sutherland. His major breakthrough in the United States came on February 17, 1972, in a production of Donizetti's La fille du régiment at New York's Metropolitan Opera, in which he drove the crowd into a frenzy with his nine effortless high Cs in the signature aria. He achieved a record 17 curtain calls. From then on he began to make frequent television performances, such as in his role as Rodolfo (La bohème) in the first Live From The Met telecast in March of 1977, which attracted one of the largest audiences ever for a televised opera. He won many Grammy awards and platinum and gold discs for his performances. In addition to the previously listed titles, his La favorita with Fiorenza Cossotto and his I puritani with Sutherland stand out.
He made his international recital début at William Jewell College in Liberty, Missouri in 1973 as part of the college’s Fine Arts Program, now known as the Harriman-Jewell Series. Perspiring before the debut, he asked for a handkerchief to hold while on stage. The prop was a signature part of his act ever since.


1980s–1990s

At the beginning of the 1980s, he set up The Pavarotti International Voice Competition for young singers, performing with the winners in 1982 in excerpts of La bohème and L'elisir d'amore. The second competition in 1986 staged excerpts of La bohème and Un ballo in maschera. To celebrate the 25th anniversary of his career he brought the winners of the competition to Italy for gala performances of La bohème in Modena and Genoa and then to China where they staged performances of La bohème in Beijing. To conclude the visit, Pavarotti performed the first ever concert in the Great Hall of the People before 10,000 people, receiving a standing ovation for nine effortless high Cs. The third competition in 1989 again staged performances of L'elisir d'amore and Un ballo in maschera. The winners of the fifth competition accompanied Pavarotti in performances in Philadelphia in 1997.
Pavarotti's pivotal step in becoming an internationally known celebrity occurred in 1990 when his rendition of Giacomo Puccini's aria, "Nessun Dorma" from Turandot, became the theme song of the BBC TV coverage of the 1990 FIFA World Cup in Italy. The aria achieved pop status and has, to date, remained his trademark song. This was followed by the hugely successful Three Tenors concert held on the eve of the World Cup final at the ancient Baths of Caracalla in Rome with fellow tenors Plácido Domingo and José Carreras and conductor Zubin Mehta, which became the biggest selling classical record of all time. Throughout the 1990s, Pavarotti appeared in many well-attended outdoor concerts, including his televised concert in London's Hyde Park which drew a record attendance of 150,000. In June 1993, more than 500,000 listeners gathered for his performance on the Great Lawn of New York's Central Park, while millions more around the world watched on television. The following September, in the shadow of the Eiffel Tower in Paris, he sang for an estimated crowd of 300,000. Following on from the original 1990 concert, Three Tenors concerts were held during the Football World Cups; in Los Angeles in 1994, in Paris in 1998, and in Yokohama in 2002.
Pavarotti's rise to stardom was not without occasional difficulties, however. He earned a reputation as "The King of Cancellations" by frequently backing out of performances, and his unreliable nature led to poor relationships with some opera houses. This was brought into focus in 1989 when Ardis Krainik of the Lyric Opera of Chicago severed the house's 15-year relationship with the tenor. Over an eight-year period, Pavarotti had cancelled 26 out of 41 scheduled appearances at the Lyric and the decisive move by Krainik to ban him for life was well-noted throughout the opera world, after the performer walked away from a season premiere less than two weeks before rehearsals began, saying pain from a sciatic nerve required two months of treatment.
On December 12, 1998 he became the first (and, so far, only) opera singer to perform on Saturday Night Live, singing alongside Vanessa L. Williams. He also sang with U2, in the band's 1995 song Miss Sarajevo.
In 1998, Pavarotti was presented with the Grammy Legend Award. Given only on special occasions, it has only been awarded 15 times since its first presentation in 1990 (as of 2007).


2000s
In 2002 Pavarotti split with his manager of 36 years Herbert Breslin. The breakup, which was acrimonious, was followed in 2004 with the publication of a book by Breslin entitled The King & I, seen by many as sensationalist and largely critical of the singer's acting (in opera), his ability to read music and learn parts, and of his personal conduct, although acknowledging their mutual success. In an interview in 2005 with Jeremy Paxman on the BBC, Pavarotti rejected the allegation that he could not read music, although acknowledging he sometimes had difficulty following orchestral parts.
He received Kennedy Center Honors in 2001 and holds two Guinness World Records: for receiving the most curtain calls — at 165 — and for the best selling classical album (this album is In Concert by The Three Tenors and is thus shared by fellow tenors, Plácido Domingo and José Carreras).
In 2003 he released his final compilation, Ti Adoro, which has Pavarotti singing in more of a "popera" style.
On 13 December 2003 he married his former personal assistant, Nicoletta Mantovani, with whom he already had a daughter, Alice. He started his farewell tour in 2004, at the age of 69, performing one last time in old and new locations, after over four decades on the stage.
Pavarotti gave his last performance in an opera at the New York Metropolitan Opera on March 13, 2004 for which he received a 12-minute standing ovation for his role as the painter Mario Cavaradossi in Giacomo Puccini's Tosca. On December 1, 2004, he announced a 40-city farewell tour to be produced by Harvey Goldsmith.
In March 2005, Pavarotti underwent neck surgery to repair two vertebrae. In June of the same year, he had to cancel a Three Tenors concert in Mexico due to laryngitis.
In early 2006, he had back surgery and contracted an infection while in the hospital, forcing cancellation of concerts in the U.S., Canada and the UK.
On February 10, 2006, Pavarotti sang "Nessun Dorma" at the 2006 Winter Olympics Opening Ceremony in Turin, Italy. The final act of the opening ceremony, his performance received the longest and loudest ovation of the night from the international crowd.

Film and television
Pavarotti's one venture into film, a romantic comedy called Yes, Giorgio (1982), was roundly panned by the critics. He can be seen to better advantage in Jean-Pierre Ponnelle's adaptation of Rigoletto for television, released that same year, or in his more than 20 live opera performances taped for television between 1978 and 1994, most of them with the Metropolitan Opera, and most available on DVD.

Decline and death

Wikinews has related news:
Opera singer Luciano Pavarotti dead at 71
Pavarotti was diagnosed with pancreatic cancer in July 2006 and required emergency surgery to remove the tumor. Shortly after surgery he was reported to be "recovering well." His remaining appearances for 2006 were canceled because of his ongoing cancer treatment; however, his management stated that it was anticipated that his farewell tour would resume in early 2007.
On Thursday, August 9, 2007, he was hospitalized for observation in his hometown of Modena, in Northern Italy, hospital officials there said. Hospital spokesman Alberto Greco declined to give the reason the 71-year-old tenor was hospitalized, but local daily Il Resto del Carlino reported that it was pneumonia. Announcement of his "imminent release" was made on August 15, 2007, but with no date cited. The report stated that he planned to return to recording his "sacred songs" and teaching his young pupils. On August 21, it was announced that he was being treated in the cancer ward, given tests related to his pancreatic cancer, and would not be released for another few days.
On September 5, 2007, Italy's AGI news agency reported that Luciano Pavarotti's health had deteriorated and the 71-year-old singer was in a "very serious condition". He was reported to be in and out of consciousness multiple times, suffering kidney failure.
Luciano Pavarotti died the morning of September 6, 2007 at home in Modena, Italy where he was surrounded by his wife and three older daughters. In an email statement, his manager, Terri Robson, wrote, "The Maestro fought a long, tough battle against the pancreatic cancer which eventually took his life. In fitting with the approach that characterized his life and work, he remained positive until finally succumbing to the last stages of his illness." In a text message to Reuters, Robson confirmed: "Luciano Pavarotti died one hour ago".
The Vienna State Opera and the Salzburg Festival Hall flew black flags in mourning. London's Royal Opera House issued a statement saying, "He was one of those rare artists who affected the lives of people across the globe, in all walks of life. Through his countless broadcasts, recordings and concerts, he introduced the extraordinary power of opera to people who perhaps would never have encountered opera and classical singing. In doing so, he enriched their lives. That will be his legacy."

Family
Pavarotti's mother, Adele Venturi Pavarotti, died in 2002, aged 86. His father, Fernando, died less than five months later, aged 89.
Pavarotti is survived by four daughters: three with first wife Adua - Lorenza, Cristina and Giuliana; one with second wife Nicoletta Mantovani, who gave birth to Alice in January 2003. He has one granddaughter.

Humanitarian work
Pavarotti annually hosted the "Pavarotti and Friends" charity concerts in his home town of Modena in Italy, joining with singers from all parts of the music industry to raise money for several worthy UN causes. Concerts were held for War Child, and victims of war and civil unrest in Bosnia, Guatemala, Kosovo and Iraq. After the war in Bosnia, he financed and established the Pavarotti Music Center in the southern city of Mostar to offer Bosnia's artists the opportunity to develop their skills. For these contributions, the city of Sarajevo named him an honorary citizen in 2006.
He performed at benefit concerts to raise money for victims of tragedies such as an earthquake in December 1988 that killed 25,000 people in northern Armenia.
He was a close friend of Diana, Princess of Wales. They raised money for the elimination of land mines worldwide. He was invited to sing at her funeral service, but declined, as he felt he could not sing well "with his grief in his throat".
In 1998, he was appointed the United Nation's Messenger of Peace, using his fame to raise awareness of UN issues, including the Millennium Development Goals, HIV/AIDS, child rights, urban slums and poverty.
In 2001, Pavarotti received the Nansen Medal from the UN High Commission for Refugees for his efforts raising money on behalf of refugees worldwide. Through benefit concerts and volunteer work, he has raised more than US$1.5 million, more than any other individual.
Other awards he received for charity work include the Freedom of London Award and The Red Cross Award for Services to Humanity, for his work in raising money for that organization, and the 1998 MusiCares Person Of The Year, given to humanitarian heroes by the National Academy of Recording Arts and Sciences.



may the force be with you

buzz it!

30.7.07

Πέθανε ο σκηνοθέτης της ψυχής



Ο Ινγκμαρ Μπέργκμαν απεβίωσε «ήρεμα και γαλήνια»
σε ηλικία 89 ετών.

Δευτέρα, 30.07.07


Αλληλοσπαρασσόμενα ζευγάρια, μονομαχίες με τον θάνατο, η απουσία του Θεού αλλά και η μαγεία της ζωής: ο σουηδός μετρ του σινεμά Ινγκμαρ Μπέργκμαν δημιούργησε ένα έργο μεγάλου συναισθηματικού πλούτου, φέρνοντας στο φως το τραγικό της ανθρώπινης ύπαρξης. Στη διεθνή σκηνή αναγνωρίσθηκε από τη δεκαετία του '50 (Χαμόγελα Καλοκαιρινής Νύκτας - 1955, Η Εβδομη Σφραγίδα - 1956, Αγριες Φράουλες - 1957), αλλά στη πατρίδα του μόνο στο τέλος της ζωής του.
Ο Ερνστ Ινγκμαρ Μπέργκμαν γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1918 στην Ουψάλα. Γιος πάστορα, δεύτερο από τα τρία παιδιά της οικογένειας, έλαβε αυστηρή και ασκητική ανατροφή από την οποία προσπαθούσε αδιάκοπα να απελευθερωθεί. Τα παιδικά του χρόνια, τα οποία χαρακτήριζε "οδυνηρά και περιπεπλεγμένα", τον σημάδεψαν βαθιά και άφησαν τα ίχνη τους στο έργο του που περιστρέφεται γύρω από στιγμές κρίσης.

"Το να κάνω ταινίες είναι για μένα ένστικτο, μια ανάγκη όπως αυτές που προέρχονται από την πείνα, την δίψα, τον έρωτα". Το σινεμά γίνεται θρησκεία για τον Μπέργκμαν που αρχίζει την κινηματογραφική του καριέρα, παράλληλα με τη θεατρική, το 1945 με την ταινία "Κρίση". Γύρισε περισσότερες από πενήντα ταινίες, ανάμεσά τους "Κραυγές και Ψίθυροι" - 1972, "Σκηνές από ένα Γάμο"- 1974 και "Φθινοπωρινή Σονάτα" - 1978.

Το 1976 εγκαταστάθηκε στη Γερμανία για φορολογικούς λόγους, όπου δημιούργησε "Το Αυγό του Φιδιού", μια ταινία για την άνοδο του ναζισμού. Αργότερα επέστρεψε στη Σουηδία και το 1982 γύρισε το "Φάνι και Αλέξανδρος", το μεγαλοπρεπές έργο-διαθήκη για την παιδική του ηλικία και για το πάθος του για το θέαμα, που τιμήθηκε με τέσσερα βραβεία Οσκαρ.

Το 2003 πήρε και πάλι θέση πίσω από την κάμερα για να γυρίσει το "Σάραμπαντ" για τη σουηδική τηλεόραση, που προβλήθηκε στη συνέχεια στις κινηματογραφικές αίθουσες. Μετά το θάνατο της τελευταίας του συζύγου, της Ινγκριντ Μπέργκμαν το 1995, ο Μπέργκμαν έμενε μόνος το μεγαλύτερο διάστημα στο νησί Φουρέ στη Βαλτική, που χρησίμευσε ως ντεκόρ σε πολλές ταινίες του.

Τιμημένος με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, μέλος της Ακαδημίας Γραμμάτων της Σουηδίας, ο Ινγκμαρ Μπέργκμαν αποκάλυψε στοιχεία της ιδιωτικής και της επαγγελματικής του ζωής στα βιβλία του "Laterna Magica", "Εικόνες" και "Τα Παιδιά της Κυριακής", που έγινε ταινία από τον γιό του Ντάνιελ.

Παντρεύτηκε πέντε φορές και απέκτησε εννέα παιδιά. Πέθανε "ήρεμα και γαλήνια", σύμφωνα με την αδελφή του Εβα Μπέργκμαν, η οποία δεν ανακοίνωσε την ημερομηνία του θανάτου.


may the force be with you

buzz it!

6.6.07

LADY DEATH



may the force be with you

buzz it!

31.5.07

ΟΧΙ ΓΙΩΡΓΑΚΗ, ΕΚΑΝΕΣ ΛΑΘΟΣ!

Ο ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΩΚΕΑΝΙΑ


ΕΚΑΝΕ ΚΙΝΕΖΙΚΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΝΤΟΡΟΥΛΑ!


ΓΙΑ ΦΑΝΤΑΣΟΥ!! ΠΛΗΘΗ ΑΠΟ ΑΛΑΛΑΖΟΝΤΕΣ ΕΛΛΗΝΟΑΥΣΤΡΑΛΟΥΣ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ!

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ!!! ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ!!!

ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ


ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ!!! ΕΔΩ Η ΝΤΟΡΑ ΠΗΡΕ ΚΑΡΔΙΟΤΩΝΟΤΙΚΑ!


ΚΑΙ ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΙΕΤΝΑΜ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ,

ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ, ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΗΠΩΣ???


may the force be with you

buzz it!