ειμαστε θύματα του Matrix... και δεν κανουμε τιποτα για αυτο.

ακουστε και σκεφτειτε...
The Matrix

may the force be with you
Copyright © Demetrios the Traveler

АнныАхматовой / ΑΝΝΑ ΑΧΜΑΤΟΒΑ / ANNA AKHMATOVA

Η "ΡΟΥΣΣΑ" ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Η ΦΛΟΓΕΡΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ

Ο ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΣ ΠΟΘΟΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΝΔΡΩΝ

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΡΩΣΣΙΔΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ

Η ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ

ΜΟΝΤΙΛΙΑΝΙ ΠΑΡΙΣΙ 1911

ΣΠΑΝΙΟ ΦΙΛΜΑΚΙ ΤΟΥ 1924

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Anna Akhmatova - Wikipedia, the free encyclopedia
Anna Akhmatova (June .... Anna Akhmatova's Grave in Komarovo (photo by Aleksandr E. Bravo) ... URL=http://en.wikipedia.org/wiki/Anna_Akhmatova

Anna Akhmatova
Anna Akhmatova was born Anna Gorenko in Bolshoy Fontan, near Odessa, Ukraine, as the daughter of a naval engineer. She began writing poetry at the age of 11 ... URL=http://www.kirjasto.sci.fi/aakhma.htm

A COLLECTION OF POEMS BY ANNA AKHMATOVA
Anna Akhmatova is the literary pseudonym of Anna Andreevna Gorenko. Her first husband was Gumilev, and she too became one of the leading Acmeist poets. ... URL=http://www.poetryloverspage.com/poets/akhmatova/akhmatova_ind.html

Poets.org - Poetry, Poems, Bios & More - Anna Akhmatova

The Academy of American Poets presents a biography, photograph, and selected poems. URL=http://www.poets.org/poet.php/prmPID/1

Anna Akhmatova Page
Tons of WWW Links About the Russian Poet Anna Akhmatova (1889-1966).On the WWW since 1995.

URL=http://www.jazzkeyboard.com/jill/akhmatova/

Anna Akhmatova
A two-volume edition of Akhmatova's collected works was published in Moscow in 1986, and The Complete Poems of Anna Akhmatova, also in two volumes, ... URL=http://www.odessit.com/namegal/english/ahmatova.htm

Anna Andreevna Akhmatova
First collection Evening appears under the pseudonym Anna Akhmatova, a name she takes ... "Twelve meetings with Anna Akhmatova" ("And then Anna told me. ... URL=http://max.mmlc.northwestern.edu/~mdenner/Demo/poetpage/akhmatova.html

Anna Akhmatova: Selected Poems in translation
Anna Akhmatova - Selected Poems in downloadable English translation. URL=http://www.tonykline.co.uk/PITBR/Russian/Akhmatova.htm

Anna Akhmatova, assessed. - By Clive James - Slate Magazine
Why is Anna Akhmatova's legacy important? What was shameful about Jorge Luis Borges' career? How did Coco Chanel become famous?

URL=http://www.slate.com/id/2159089/

Anna Akhmatova — Poet Seers
Anna Akhmatova was the pen name of Anna Gorenko. She was interested in poetry from an early age but her father did not approve and this is why she was asked ... URL=http://www.poetseers.org/the_great_poets/eu/aa

Kuzma Petrov-Vodkin: Anna Akhmatova
Kuzma Petrov-Vodkin: Anna Akhmatova. Index. Access:. Copyright ©. George Mitrevski. Auburn University. e-mail:mitrege@auburn.edu. URL=http://www.auburn.edu/academic/liberal_arts/foreign/russian/art/petrov-vodkin-akhmatova.html

Altman, Nathan: Portrait of Anna Akhmatova
Altman, Nathan: Portrait of Anna Akhmatova (1914). Index. Access:. Copyright ©. George Mitrevski. Auburn University. e-mail:mitrege@auburn.edu. URL=http://www.auburn.edu/academic/liberal_arts/foreign/russian/art/altman-akhmatova.html

3184. Akhmatova, Anna. The Columbia World of Quotations. 1996
ATTRIBUTION:, Anna Akhmatova (1889–1966), Russian poet. “Wild Honey Smells of Freedom,” lines 1-4, as translated by Lenore Mayhew and William McNaughton ... URL=http://www.bartleby.com/66/84/3184.html

Amazon.com: The Complete Poems of Anna Akhmatova: Books: Roberta ...
Amazon.com: The Complete Poems of Anna Akhmatova: Books: Roberta Reeder,Judith Hemschemeyer by Roberta Reeder,Judith Hemschemeyer. URL=http://www.amazon.com/Complete-Poems-Anna-Akhmatova/dp/0939010275

Summer Reading: The poetry of Anna Akhmatova - International ...
These words are from Anna Akhmatova's poem "The Sentence," translated from the Russian by Judith Hemschemeyer. Akhmatova was a remarkable woman whose deeply ... URL=http://www.iht.com/articles/2007/06/28/athome/aread30-anna.php

The My Hero Project - Anna Akhmatova

Anna Akhmatova was a poet who always wrote about love. When she was young in Russia, and her life was simple, her poems, called brilliant and original, ... URL=http://www.myhero.com/myhero/hero.asp?hero=a_Akhmatova

Nikolai Tyrsa. Portrait of Anna Akhmatova. - Olga's Gallery
Portrait of Anna Akhmatova. 1928. Lamp-black on paper. 36.5 x 22.7 cm. The Russian Museum, St. Petersburg, Russia. More. Nikolai Tyrsa. ... URL=http://www.abcgallery.com/liter/tyrsa1.html

Anna Akhmatova Foundation
Anna Akhmatova F O U N D A T I O N.

URL=http://www.annaakhmatovafoundation.org/

Acmeists
He and Anna Akhmatova had a tumultuous marriage from 1910 to 1918. ... It is said that he wrote the poem The Giraffe to cheer Anna Akhmatova once when she ... URL=http://www.ualberta.ca/~lmalcolm/poetry/acmeists.html

Alexander Ostrovsky - Olga's Gallery
But meanwhile his father put the child under supervision of his own mother, who disliked Anna. Akhmatova tried to protest the situation, ... URL=http://www.abcgallery.com/liter/akhmatova.html

The Tribune, Chandigarh, India - HER WORLD Anna Akhmatova’s best-known sequence, Poem Without A Hero, celebrates her dead friends such as her husband, poet Mandelstam and many others who had fallen ... URL=http://www.tribuneindia.com/2004/20040418/herworld.htm

ANNA ANDREEVNA AKHMATOVA Gemini Mint's World
The Academy of American Poets - Poetry Exhibits - Anna Akhmatova Links, poems, bio, ... Anna Akhmatova Translations into English of some of her poems. ... URL=http://www.bezumiye.com/axmatova.html

The Places of Anna Akhmatova
The St. Petersburg Times newspaper site includes reporting on business, politics, news and culture in Russia and the world; an archive, employment ads and ... URL=http://it.stlawu.edu/~rkreuzer/pete13/pete13.htm

Anna Akhmatova - Selection of Poetry from Allspirit
A selection of the poetry of Anna Akhmatova including Solitude, Sunbeam and Under Her Dark Veil

URL=http://www.allspirit.co.uk/anna.html

Akhmatova
Portrait of Anna Akhmatova, 1914 by Natan Altman ... Anna Akhmatova Biography, "The Last Rose" · Anna Akhmatova Bibliography ... URL=http://www.geocities.com/sulawesiprince/russpoets/akhmatova.html

F&P Anna Andreevna Akhmatova
Anna Andreevna Akhmatova. (Real name: Anna Andreevna Gorenko) (1889 - 1966). The Russian Soviet poet Anna Andreevna Gorenko was born on June 11th, ... URL=http://www.friends-partners.org/friends/culture/literature/20century/akhmatova.html

Amazon.com: Anna Akhmatova: Poet and Prophet: Books: Roberta Reeder
Amazon.com: Anna Akhmatova: Poet and Prophet: Books: Roberta Reeder by Roberta Reeder. URL=http://www.amazon.com/Anna-Akhmatova-Prophet-Roberta-Reeder/dp/0312134290

Anna Akhmatova -- Encyclopaedia Britannica
Anna Akhmatova: Russian poet recognized at her death as the greatest woman poet in Russian literature. URL=http://www.britannica.com/eb/article-9005280/Anna-Akhmatova

ΜΟΝΤΙΛΙΑΝΙ ΠΑΡΙΣΙ 1911

may the force be with you
Copyright © Demetrios the Traveler

The Beacon

And then... there were none.
We breathe

we scream

we hope

we dream sometimes

we find there's nothing left to hold...

on the empty spaces in the in-between

There is no shield the heart can prepare strong enough to guard against the hole...

that words can tear

we laugh

we cry

we lose,

we sigh,

we love,

we learn,

we crash,

we burn...

sometimes we find we're so afraid...

of running out of time that fear replaces hope and we're...

still standing here...

twisted up inside wasting life away

when we should take the final step to cross that line

and find our way frozen in a teardrop

waiting to be shed pent-up passion like unmoving lifeblood refusing...

to be bled Holding back,

when we should let go wasting time,

when we should let that person know...

That there is no time to save up for another day...

There is only now and i am here and for your love..

there is no price that i would not pay

what are you willing to forsake

what does your heart lead you to keep

if you should go ahead and take this risk anyway?

i'm awake for you although i sleep,

for in my dreams,

you bleed such perfect colors through my grey

may the force be with you
Copyright © Demetrios the Traveler

BOAT IN THE SKY - ΚΑΡΑΒΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

The Golden Boat

Clouds rumbling in the sky; teeming rain.
I sit on the river bank, sad and alone.
The sheaves lie gathered,harvest has ended,
The river is swollen and fierce in its flow.
As we cut the paddy it started to rain.
One small paddy-field, no one but me -
Flood-waters twisting and swirling everywhere.
Trees on the far bank;smear shadows like ink
On a village painted on deep morning grey.
On this side a paddy-field, no one but me.
Who is this, steering close to the shore
Singing? I feel that she is someone I know.
The sails are filled wide,she gazes ahead,
Waves break helplessly against the boat each side.
I watch and feel I have seen her face before.
Oh to what foreign land do you sail?
Come to the bank and moor your boat for a while.
Go where you want to,give where you care to,
But come to the bank a moment, show your smile -
Take away my golden paddy when you sail.
Take it, take as much as you can load.
Is there more? No, none, I have put it aboard.
My intense labour here by the river -
I have parted with it all, layer upon layer;
Now take me as well, be kind, take me aboard.
No room, no room, the boat is too small.
Loaded with my gold paddy, the boat is full.
Across the rain-sky clouds heave to and fro,
On the bare river-bank, I remain alone -
What had has gone: the golden boat took all.

~Rabindranath Tagore

may the force be with you
Copyright © Demetrios the Traveler

OSIP EMILEVICH MANDELSTAM...Ο ποιητής με τα σκληρά παγωμένα μάτια..

ΠΩΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ.


In the raised head, a hint of wing -
But the coat is flapping;
In the closed eyes, in the peace
of the arms: energy's pure hiding-place.


Here is a creature that can fly and sing,
The word malleable and flaming,
And congenital awkwardness is overcome
By inborn rhythm!





αυτοί οι στίχοι τον οδήγησαν στον θάνατο, μετά απο προδοσία ενός συγγραφέα του κύκλου Πάστερνακ...
αφιερωμένο στον μεγάλο πατερούλη, τον μεγάλο τιμονίερη, στο αστέρι της ΕΣΣΔ.

We live. We are not sure our land is under us. Ten feet away, no one hears us. But wherever there's even a half-conversation, we remember the Kremlin s mountaineer. His thick fingers are fat as worms, his words reliable as ten pound weights. His boot tops shine, his cockroach mustache is laughing. About him, the great, his thin-necked, drained advisors. He plays with them. He is happy with half-men around him. They make touching and funny animal sounds. He alone talks Russian. One after another, his sentences like horseshoes! He pounds them out. He always hits the nail, the balls. After each death, he is like a Georgian tribesman, putting a raspberry in his mouth.

Gulag "Archipelago" ΣΤΗΝ Vtoraia rechka, ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ Vladivostok, 27 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, 1938.


Ο ΌΣΙΜ δεν άντεχε άλλο. Η πείνα και οι αρρώστιες τον είχαν καταβάλει ψυχικά και σωματικά. Για να κάνει μερικά βήματα μέχρι το συσσίτιο ξεκίναγε το πρωί και έφτανε το απόγευμα.
Τα σκληρά παγωμένα ματιά του είδαν το λιγοστό μουχλιασμένο ψωμί και δεν το σκεφτήκαν για δεύτερη φορά. Το άρπαξαν και το έκαναν δυο μπουκιές……
Αυτή του η κίνηση του έδωσε τρεις νέες προοπτικές που από καιρό έψαχνε
1ον να φύγει από το στρατόπεδο ζήσει ελεύθερος
2ον να ζήσει πάλι με την αγαπημένη του γυναίκα Madezhda, και τους φίλους ποιητές τον Πάστερνακ και την Αχματόβα
Και
3ον να ξαναγράψει ποιήματα.
Και η ζωή έδειξε σε αυτόν, για τελευταία φορά την μεγαλοσύνη της!
Οι συγκρατούμενοι του τον έσπασαν κυριολεκτικά στο ξύλο, τον πέταξαν με τα ματωμένα κουρέλια και με τα σπασμένα του πόδια, έξω από το στρατόπεδο ….ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΛΕΥΤΕΡΟΣ!!
Σύρθηκε στο παγωμένο χωράφι με τα λαχανά, που τον κράτησαν στην ζωή για μερικές μέρες στους -30 κελσίου της Σιβηρικής τούνδρας.
Και μέσα στο παραλήρημα του πυρετού του, συνάντησε την Madezhda, και τους φίλους ποιητές τον Πάστερνακ και την Αχματόβα, και έκανε έρωτα μετά από πολύ καιρό και ξαναμίλησε για ποίηση.
Όταν τον βρήκαν παγωμένο μετά από μερικές μέρες, τους έκαναν εντύπωση δυο πράγματα, τα παγωμένα σκληρά μάτια του και τα φύλλα λάχανου με τα ορνιθοσκαλίσματα από αίμα…..




ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ 1


13 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ OSIP EMILEVICH MANDELSTAM


ΤΟ ΡΕΥΜΑ ACMEISM ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ


ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΤΙΜΕ


ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΚΑΚΟΔΙΚΙΑ





ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ






ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ
"We live without sensing the country beneath us,
At ten paces, our speech has no sound
And when there's the will to half-open our mouths
The Kremlin crag-dweller bars the way.


"

may the force be with you
Copyright © Demetrios the Traveler

Amedeo Modigliani

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Αμεντέο Κλεμέντε Μοντιλιάνι, στα ιταλικά Amedeo Clemente Modigliani, (12 Ιουλίου 1884 – 24 Ιανουαρίου 1920) ήταν Ιταλός ζωγράφος και γλύπτης.
Γεννήθηκε στην πόλη Λιβόρνο της Τοσκάνης στην Ιταλία και ξεκίνησε τις σπουδές του στις καλές τέχνες στην Ιταλία πριν μετακομίσει στο Παρίσι το 1906 όπου άρχισε να δημιουργεί το προσωπικό καλλιτεχνικό ύφος του. Φιλάσθενος στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, πέθανε σε ηλικία 35 ετών. Το ψευδώνυμο του ήταν Μόντι (Modi).

Η ζωή και το έργο του
Όσον αφορά την οικογένεια του, γνωρίζουμε ότι γεννήθηκε από αστούς γονείς Σεφαρδίτες Ιουδαίους. Ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί της Εουτζένια και του Φλαμίνιο Μοντιλιάνι. Η γέννησή του συνέπεσε με τη χρεοκοπία της οικογενειακής επιχείρησης ξυλείας και κάρβουνου, που είχε ως αποτέλεσμα τον οικονομικό ξεπεσμό της οικογένειας. Η μητέρα του, κόρη αριστοκρατών από τη Μασσαλία, άρχισε τότε να εργάζεται ως μεταφράστρια, κριτικός λογοτεχνίας και δασκάλα σε ιδιαίτερα μαθήματα.

Η υγεία του Μοντιλιάνι ήταν εύθραυστη από τα παιδικά του χρόνια λόγω του ότι είχε αρρωστήσει από φυματίωση. Από νωρίς όμως γνώρισε τον κόσμο της τέχνης και αποφάσισε να γίνει ζωγράφος. Σε ηλικία 14 ετών άρχισε να παίρνει μαθήματα ζωγραφικής. Το 1901 γράφτηκε στην Ελευθέρα Σχολή Μελέτης Γυμνού (Scuola libera di Nudo) της Φλωρεντίας. Ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 18 ετών, συνέχισε τα μαθήματα ζωγραφικής στην Σχολή Καλών Τεχνών της Βενετίας, όπου εμβάθυνε στην ιστορία της τέχνης. Εκεί φαίνεται ότι άρχισε η σχέση του με τα ναρκωτικά (χασίς), των οποίων έκανε χρήση μέχρι τον θάνατο του. Τρία χρόνια έζησε εκεί σπουδάζοντας και βελτιώνοντας την τεχνική του στην ζωγραφική. Ταυτόχρονα, η ανάγνωση έργων του Νίτσε τον οδήγησαν να πιστεύει ότι ο μόνος δρόμος για την αληθινή δημιουργικότητα ήταν μέσω της ανυπακοής και της αταξίας.
Όπως όλοι οι φιλόδοξοι καλλιτέχνες της εποχής του, ήταν το όνειρό του να ζήσει στο Παρίσι. Πράγματι, στα τέλη του 1905, σε ηλικία 21 ετών, πήγε για να ζήσει στο Παρίσι. Αρχικά έμενε σε ένα ξενοδοχείο στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, ενώ σύντομα μετακόμισε στη Μονμάρτρη. Εκείνο τον καιρό η Μονμάρτη αποτελούσε ήδη την συνοικία του Παρισιού που συγκέντρωνε τους περισσότερους καλλιτέχνες, αποτελούσε το επίκεντρο της αβάν γκαρντ. Εγκαταστάθηκε στο Λε Μπατό Λαβουά (Le Bateau-Lavoir), ένα κοινόβιο για τους αδέκαρους καλλιτέχνες. Σύντομα, άρχισε να απασχολείται έντονα με τη ζωγραφική, επηρεαζόμενος αρχικά από τα έργα του Ανρί ντε Τουλούζ Λοτρέκ εωσότου ο Πολ Σεζάν άλλαξε πολλές από τις απόψεις του. Τελικά, ο Μοντιλιάνι ανέπτυξε το δικό του ιδιαίτερο ύφος, το οποίο δύσκολα μπορεί να κατηγοριοποιηθεί με εκείνο άλλων καλλιτεχνών. Παρήγαγε τα έργα του σε σύντομο χρόνο και ποτέ δεν τα ξαναεπεξεργαζόταν. Στο καλλιτεχνικό περιβάλλον της Μονμάρτρης, έζησε ο Μοντιλιάνι για περίπου τρία χρόνια, προσθέτοντας στις καταχρήσεις και αυτή του αλκοόλ. Η άσχημη, όμως, οικονομική του κατάσταση, τον ανάγκασε να επιστρέψει για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στην πατρίδα του το Λιβόρνο.

Στο Παρίσι εγκαταστάθηκε μόνιμα πλέον το 1909. Επέλεξε τότε να μείνει την συνοικία Μονπαρνάς, λόγω των χαμηλών ενοικίων των κατοικιών. Οι ηδονιστικές του τάσεις ικανοποιούνταν μέσω αγοραίου έρωτα, εωσότου συνάντησε στα 26 του τον πρώτο σοβαρό έρωτα της ζωής του, τη Ρωσίδα ποιήτρια Άννα Αχμάτοβα, η οποία ήταν 21 χρονών και είχε παντρευτεί μόλις πρόσφατα. Έμεναν σε διαμερίσματα του ίδιου κτιρίου και εκεί αναπτύχτηκε η σχέση τους. Ο θυελλώδης έρωτάς τους διήρκησε ένα έτος περίπου, καθώς τα βίαια ξεσπάσματα του Μοντιλιάνι την οδήγησαν να επιστρέψει στο σύζυγό της. Ο Μοντιλιάνι, ζώντας μέσα στην απόγνωση, έφτανε στα άκρα όσον αφορά τους εθισμούς και τις καταχρήσεις, ως το τέλος της ζωής του.


Η εγκατάσταση του Μοντιλιάνι στο Μονπαρνάς συνοδεύτηκε από την γνωριμία του με τον γλύπτη Κονσταντίν Μπρανκούζι. Στο εργαστήριο του Μπρανκούζι και με την καθοδήγησή του, ο Μοντιλιάνι αφοσιώθηκε στη γλυπτική. Τόσο πολύ τον απορρόφησε η τέχνη αυτή, που εγκατέλειψε σχεδόν ολοκληρωτικά την ζωγραφική για έξι ολόκληρα χρόνια ως το έτος 1915. Ο Μοντιλιάνι δεν έγινε ευρέως γνωστός ως γλύπτης, κυρίως γιατί σώζονται ελάχιστα έργα του, τα οποία όμως είναι θαυμάσια. Τα περισσότερα από τα έργα του τα κατάστρεψε ο ίδιος. Τα έργα του γίνεται φανερό ότι επηρεάστηκαν από την πρωτόγονη τέχνη της Αφρικής και της Καμπότζης.
Αν και μια σειρά γλυπτών του εκτέθηκε στο Φθινωπορινό Σαλόνι του 1912, εγκατέλεψε ξαφνικά τη γλυπτική και στράφηκε πλήρως στη ζωγραφική. Μέχρι να ασχοληθεί αποκλειστικά με την ζωγραφική από το 1915 και μετά, ο Μοντιλιάνι εκτός από γλυπτά έκανε και σχέδια. Με αυτό τον τρόπο εξασφάλιζε την απαραίτητη γι’ αυτόν, καθημερινή ποσότητα αλκοόλ. Συνήθως έμπαινε σε ένα καφέ κρατώντας χαρτί και μολύβι, ζωγράφιζε επιτόπου τα σχέδια του και τα αντάλλασε με μερικά ποτήρια κρασί.
Με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μοντιλιάνι προσπάθησε να καταταγεί στο στρατό αλλά δεν στρατεύτηκε τελικά λόγω της επιβαρυμένης υγείας του. Τα δύσκολα αυτά χρόνια και κυρίως λόγω της βοήθειας του Λέοπολντ Ζμπορόφσκι, ενός εμπόρου τέχνης, έμελλαν να γίνουν τα πιο δημιουργικά για τον καλλιτέχνη. Σε διάστημα περίπου πέντε ετών, από το 1915 έως το 1920, ο Μοντιλιάνι ζωγράφισε πάνω από τριακοσίους πίνακες.

Στις 3 Δεκεμβρίου 1917, στην γκαλερί Berthe Weill έγιναν τα εγκαίνια της πρώτης —και τελικά μοναδικής όσο ζούσε— ατομικής έκθεσής του. Τις αίθουσες της γκαλερί κοσμούσαν γυμνά μεγάλου μεγέθους κι ένα από αυτά τοποθετήθηκε στη βιτρίνα. Η έκθεση έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και προκλήθηκε κοσμοσυρροή. Λόγω του σκανδάλου που προέκυψε η αστυνομία απαγόρευσε την έκθεση.
Το 1918, τέταρτη χρονιά του πολέμου, η ζωή έγινε πολύ δύσκολη στο Παρίσι λόγω της έλλειψης τροφίμων και ηλεκτροδότησης και του φόβου των αεροπορικών βομβαρδισμών. Ο 33χρονος Μοντιλιάνι αποφάσισε να φύγει μαζί με τη νέα του αγαπημένη, τη 19χρονη σπουδάστρια τέχνης Ζαν Εμπιτέρν (Jeanne Hébuterne). Στο λαμπερό φως της Κυανής Ακτής, όπου κατέφυγαν, ο Μοντιλιάνι ζωγράφισε τους πιο δημοφιλείς και ακριβοπληρωμένους πίνακές του. Τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του ο ζωγράφος έφτιαξε 25 πορτρέτα της ντροπαλής, μελαγχολικής και πανέμορφης Ζαν. Στις 29 Νοεμβρίου 1918 η Ζαν γέννησε την κόρη τους, η οποία πήρε το όνομά της (1918-1984). Δεν πρόλαβε όμως ούτε να παντρευτεί την αγαπημένη του Ζαν ούτε να αναγνωρίσει νόμιμα τον καρπό της σχέσης τους.
Στις 24 Ιανουαρίου 1920 ο ζωγράφος που έλεγε «θα ήθελα η ζωή μου να ήταν σαν πλουσιοπάροχο ποτάμι που κυλάει χαρμόσυνα πάνω στη γη» πέθανε στο Παρίσι, σε ηλικία 36 ετών, από μηνιγγίτιδα, στο νοσοκομείο Σαριτέ. Μια μέρα μετά το θάνατο του καλλιτέχνη, η σύντροφός του, Ζαν, αυτοκτόνησε πέφτοντας από το παράθυρο του του διαμερίσματός τους στον πέμπτο ορόφο, μην αντέχοντας τον θάνατό του, όντας εννέα μηνών έγκυος στο δεύτερο παιδί τους. Στην κηδεία του στο Κοιμητήριο Περ Λασέζ (Père Lachaise) παρευρέθηκε ένα τεράστιο πλήθος κόσμου.

Στο ποίημα του Νίκου Καββαδία με τίτλο Θεσσαλονίκη, το οποίο έχει μελοποιηθεί από τον Θάνο Μικρούτσικο, υπάρχει η εξής αναφορά στον Μοντιλιάνι:
«Ξέχασες κείνο το σκοπό που λέγαν οι Χιλιάνοι
άγιε Νικόλα φύλαγε κι αγιά θαλασσινή
τυφλό κορίτσι σ' οδηγάει παιδί του Μοντιλιάνι
που τ' αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί».

Επίλεκτα έργα του
Πορτρέτο του εμπόρου τέχνης Πολ Γκιγιόμ (1916)
Πορτρέτο του Ζαν Κοκτό (1916)
Κόκκινο γυμνό (1917)
Πορτρέτο της Ζαν Εμπιτέρν (1918)

Βιβλιογραφία
Modigliani, 2006, Εκδ. Mondadori Electa, Μιλάνο.

Πρόσθετη ανάγνωση
Αμεντέο Μοντιλιάνι: η ομορφιά του κενού, άρθρο της εφημερίδας Καθημερινή.
Αρχείο Μοντιλιάνι - Περιέχει ιστορικά έγγραφα και πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του

may the force be with you
Copyright © Demetrios the Traveler

Alma Mahler ......το να εισαι γυναικα

From Wikipedia, the free encyclopedia

Alma Maria Mahler-Werfel (née Schindler) (August 31, 1879 – December 11, 1964) was noted in her native Vienna for her beauty and intelligence. She was the wife, successively, of the composer Gustav Mahler, architect Walter Gropius, and novelist Franz Werfel, and lover to the painter Oskar Kokoschka. She was also a composer.
Βorn in Vienna, Austria, to the prominent landscape painter Emil Jakob Schindler and his wife Anna von Bergen, in 1879, Alma grew up in a privileged environment. After her father's death (1892), her mother married her late husband's former pupil Carl Moll, who was a co-founder of the Vienna Secession.
Alma's lively social interactions in her youth included friendships with the artists of the Secession, among them Gustav Klimt, to whom she gave her first kiss. As a young woman Alma had a series of flirtations, including Klimt, theater director Max Burckhard and composer Alexander von Zemlinsky. On March 9, 1902 she married Gustav Mahler, who was twenty years her senior and the director of the Vienna Court Opera. With him, she had two daughters, Maria Anna (1902-1907), who died of scarlet fever or diphtheria, and Anna (1904-1988) who later became a sculptor. The terms of Alma's marriage with Mahler were that she would forgo her own interest in composing. Alma embraced her role as a loving wife and supporter of Mahler's music. However, later in their marriage, after she had experienced a severe depression in the wake of the death of their oldest daughter, Maria, Alma began an affair with the young architect Walter Gropius (later of Bauhaus fame), whom she met during a rest at a spa. During the emotional crisis in their marriage after Mahler's discovery of the affair, he took a serious interest in Alma's musical compositions, completely regretting his earlier attitude. Upon his urging, and under his guidance, she prepared five of her songs for publication (they were issued in 1910, by Mahler's own publisher, Universal Edition). During this time, Mahler had a single consultation with Dr. Sigmund Freud as to the causes for his unsatisfactory relationship with his wife. Following this turbulent period in their marriage, Alma and Gustav Mahler traveled to New York, where Mahler was seasonally engaged as a conductor at that time. While in New York, in February 1911, he fell severely ill as result of an infection related to a heart defect that had been diagnosed several years before; he died in May, shortly after their return to Vienna.
After Mahler's death, Alma did not immediately resume contact with Gropius. Between 1912 and 1914 she had a tumultuous affair with the artist Oskar Kokoschka, who created many works inspired by his relationship with Alma, including, perhaps most famously, his painting Bride of the Wind. (After Alma's departure from his life, Oskar Kokoschka notoriously ordered a custom life-size doll resembling her in details. Rumors say that he was seen at a local theater in Vienna holding the doll as his companion.) Kokoschka's intense possessiveness wore on Alma, and the emotional vicissitudes of the relationship tired them both. With the coming of World War I, Kokoschka enlisted in the military, and Alma subsequently distanced herself from him and resumed contact with Walter Gropius, who was also in the military at that time. Alma and Gropius married in 1915 during one of his military leaves. They had a daughter together, Manon Gropius (1916-1935), who died of polio at the age of 18. (Composer Alban Berg wrote his Violin Concerto in memory of her.) While Gropius's military duties were still keeping him absent most of the time, Alma met and fell in love with the Prague-born poet and writer Franz Werfel in fall 1917. Alma became pregnant and gave birth to a son, Martin Carl Johannes Gropius (1918-1919). Gropius at first believed that the child was his, but Alma's ongoing affair with Werfel soon came out into the open. Within a year, Alma and Walter agreed to a divorce. In the meantime, the boy, Martin, who had been born prematurely, had developed hydrocephalus, and died at the age of ten months. Alma's divorce from Gropius became official in 1920. She and Werfel remained together and lived in partnership from that point on; however, Alma postponed marrying Werfel until 1929.
In 1938, following the Anschluss, Alma and Werfel, who was Jewish, were forced to flee Austria for France; they maintained a household in Sanary-sur-mer, on the French Riviera, from summer 1938 until spring 1940. With the German invasion and occupation of France during World War II, and the deportation of Jews and political adversaries to Nazi concentration camps, Alma and her husband were no longer safe in France and frantically sought to secure their emigration to the United States. In Marseille they were contacted by Varian Fry, an American journalist and emissary of the Emergency Rescue Committee, a private American relief organization that came to the aid of many refugee intellectuals and artists at that time. Fry arranged for Alma and Franz to journey on foot across the Pyrenees into Spain, in order to evade the French border officials, since the acquiring of the necessary exit visas proved impossible. From Spain, Alma and Franz traveled on to Portugal and then boarded a ship for New York City. Eventually they settled in Los Angeles, where Werfel, who had already enjoyed moderate renown in the U.S. as an author, achieved a huge popular success with his novel The Song of Bernadette, which was made into a 1943 film starring Jennifer Jones. Werfel, who had experienced serious heart problems throughout their exile, died of a heart attack in California in 1945. In 1946 Alma became a U.S. citizen. Several years later she moved to New York City, where she remained a major cultural figure until her death, in 1964.

Posthumous reputation
Her much-married state was made sport of in Tom Lehrer's song "Alma." He also commented gleefully on how her newspaper obituary had a lengthy list of her gentleman callers.
In "Mahler" (1974) by director Ken Russell Gustav Mahler while on his last train journey, remembers the important events of his life - his relationship with his wife, the death of his brother and of his young son, his trouble with the muses, and more.
In 1996 Israeli writer Joshua Sobol and Austrian director Paulus Manker created the polydrama Alma. It has been playing in Vienna for six successive seasons, and toured to Venice, Lisbon, Los Angeles, Petronell, Berlin and Semmering — all places where Alma had lived. The scenes of Alma’s life were performed simultaneously on all floors and in all rooms of a special building. The guests were invited to abandon the immobilized position of a spectator in a conventional drama, replace it with the mobile activity of a traveller, and watch a "theatrical journey". They had to choose the events, the path, and the person to follow after each event, thus constructing her or his personal version of the "Polydrama."
A treatment of Alma's life is presented in the 2001 Bruce Beresford film Bride of the Wind. Martin Chervin wrote a one-woman play about Alma's first marriage called Myself, Alma Mahler. In 1998 extracts from her diaries were published, covering the years from 1898 to 1902, up until the point she married Mahler.
Less amusing is the story of her two books on Mahler and their impact on 'Mahler studies'. As an articulate, well-connected and influential woman who went on to outlive her first husband by more than 50 years, Alma was for decades the principal authority on the mature Mahler's values, character and day-to-day behaviour, and her various publications quickly became the central source material for Mahler scholars and music-lovers alike. Unfortunately, as scholarship has investigated the picture she sought to paint of Mahler and her relationship with him, her accounts have increasingly been revealed as unreliable, false and misleading. The fact that these deeply flawed accounts have nevertheless had a massive influence — leaving their mark upon several generations of scholars, interpreters and music-lovers — constitutes the "Alma Problem."

Composer
Alma Mahler (then Schindler) played piano from childhood and in her memoirs reports that she first attempted composing at age 9. She studied composition with Josef Labor beginning in 1895. She met Alexander von Zemlinsky in early 1900, began composition lessons with him that fall, and continued as his student until her engagement with Gustav Mahler (December 1901), after which she ceased composing. Up until that time, she had composed/sketched many Lieder, and also worked on instrumental pieces as well as a segment of an opera. She resumed composing sporadically after 1910. Only a total of 17 songs by her survive. Fourteen of her songs were published during her lifetime, in three publications dated 1910, 1915, and 1924; it is unclear whether she continued composing at all after her last publication. Three additional songs by Alma were discovered in manuscript posthumously; two of them were published in the year 2000, and one remains unpublished. Alma Mahler's personal papers, including music manuscripts, are held at the University of Pennsylvania, and at the Austrian National Library in Vienna. Her music is still performed and recorded today.

Friends and Lovers

External links
Alma Mahler's voice

The song "Alma," by Tom Lehrer

το Ποντικι εγραψε

η Μαριελε στα σχολια του ποστ "ο Κλιμτ καιοιγυναικες του" στο μπλογκ "διαστασεις"

ενα βιβλιο αφιερωμενο στην Αλμα

το φοβερο ποστ, στο μπλογκ της "Μιραντολινας"

may the force be with you

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1979 Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Ο "ΒΙΟ-ΛΟΓΟΣ",

Ο ΥΜΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ,

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ,

Ο ΗΡΩΑΣ,

Ο ΜΥΣΤΗΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ....

ΠΑΡΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΜΠΕΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ....

ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΕΠΑΖΕΙ...

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ξύλινο τραπέζι
το κρασί το ξανθό με την κηλίδα του ήλιου

του νερού τα παιχνίδια στο ταβάνι
στη γωνιά το φυλλόδεντρο που εφημερεύει

Οι λιθιές και τα κύματα χέρι με χέρι
μια πατούσα που σύναξε σοφία στην άμμο

ένας τζίτζικας που έπεισε χιλιάδες άλλους
η συνείδηση πάμφωτη σαν καλοκαίρι

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το κάμα που κλωσάει
στο γιοφύρι από κάτω τα ωραία κοτρόνια

τα σκατά των παιδιών με την πράσινη μύγα
ένα πέλαγος βράζοντας και δίχως τέλος

Οι δεκάξι νομάτοι που τραβούν την τράτα
ο ακάθιστος γλάρος ο αργοπλεύστης

οι φωνές οι αδέσποτες της ερημίας
ενός ίσκιου το πέρασμα μέσα στον τοίχο

ΤΑ ΝΗΣΙΑ με το μίνιο και με το φούμο
τα νησιά με το σπόνδυλο κάποιανου Δία

τα νησιά με τους έρημους ταρσανάδες
τα νησιά με τα πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια

Στο μελτέμι τα ορτσάροντας με κόντρα-φλόκο
Στον γαρμπή τ' αρμενίζοντας πόντζα - λαμπάντα

έως όλο το μάκρος τους τ' αφρισμένα
με λιτρίδια μαβιά και με ηλιοτρόπια

Η Σίφνος, η Αμοργός, η Αλόννησος
η Θάσος, η Ιθάκη, η Σαντορίνη
η Κως, η Ίος, η Σίκινος


may the force be with you